Երկի՞նք

Երկի՞նք...

խոսքդ ա՞յս երկնքի մասին է

(այնտեղից վերադարձող

տխուր աղավնիները

սև թևերով)

ա՞յս երկնքի`

լցված

հեգնոտ քմծիծաղով

նախկին աստվածների

(որոնք դուրս քշվեցին

առանց զգուշացման

մեկ գիշերվա մեջ

ինչպես աղքատացած

վարձակալներ)

երկի՜նք...

քիչ անց

երբ կքնեն պոետները բոլոր

միանգամից

որպես բողոքի ցույց

և երկինքը կդառնա սոսկ

խտացված գազ

լույսը` ֆոտոնների պարզ հոսք

և հողը... հող

դուք կփնտրե՛ք ինձ

ու կստիպեք փսխել

նոր մայթերի վրա

երազն իմ հին երկնքի

որ պահպանել եմ լոկ ես

իմ կոկորդում

ու մեկ էլ Նա

որ դեռ սահմանում կանգնած

խառնում է

խելքն ու

...խենթությունը

Աստվա՞ծ

ի՞նչ Աստված

ասենք հավատում եմ... հետո՞