(կամ գյուղական գիշերվա բույրի հիշողությամբ)
Վերջում փակվում է գոմի՛ դուռը
ես դա հասկանում եմ ճռռոցի
երկարելու չափից բացառապես
ու բացում պատուհանս
հստակ զգալով որ
այսուհետ
ինձ երբեք չի տրվի երկրի վրա
սրանից ձանձրալի մեկ այլ գիշեր
երկինքը սեւ սատինից կարված վրան
կոպտորեն շուլալված մեծ աստղերով
Աստծո ոչ մի հետք ընդհանրապես
ու չես էլ փնտրում նրան
ասա ինչո՞ւ
քանզի ասենք գտար` դրանից ի՞նչ
տիպիկ գյուղական գիշեր է սա
հողից բարձրացող տաք ու խոնավ
կովի թրիքի հոտով
ու չփորձես բռնել քիթդ – իմաստ չունի
միեւնույն է պիտի շնչես չէ՞ մի քիչ հետո
բայց դե ես քաղաքի՛ աղջիկ եմ
ում քունը չի տանում բոլորովին
ուստի իմ երիցուկով քայլում եմ
դեպի բաց պատուհանը հանդիպակաց
սպանելու համար ժամանակը
ու հընթացս
պոկում թերթիկները թատերաբար
– Տերն ինձ սիրում է
– Տերն ինձ չի սիրում
վանկարկելով՝ ու-ռաաաա սի-րում է
եւ կամ
ստախոս է նաեւ ծաղիկը այս
սիրո՛ւմ է` համարյա ճչալով
հեզանազ նետում եմ դուրս
վերջին թերթիկն իր ցողունի հետ
խախտելով անիմաստ լռությունը
որ մեծ է
սակայն ոչ խորհրդավոր
հ.գ. հիմա պարտեզում եմ` որտեղ ողջը
անշարժ ու հոգնած է անասելի
ես նայում եմ ջրհորի հայելու մեջ
մազերս նախապես հավաքելով
ու տեսնում քո դեմքը
սպասվածի պես
հիշի՛ր
քո՛ անունն էր Նարցիսը
այլ ոչ թե իմ
հ.գ. 2 սա տիպիկ գյուղական գիշեր է
ասացի չէ՞