top of page
Փակում եմ աչքերս ու սկսվում է
պատերազմի թատրոնը
մարդուց էլ հին.
նույն սցենարն է միշտ
զինվորը քայլում է դեպի մահը
հանուն միեւնույն հեքիաթի
որ
վաղը լինելու է ավելի լավ
մինչդեռ իրականությունը սա է
– օրը մեկ զինվոր է մահանում
ժամը մեկ վետերան կրակում է
ինքը իր բերանի մեջ
և սա կազմում է տարին ութ հազար մարդ
ասում է հաղորդողը ռեպորտաժում
այլապես ես թույլ եմ մաթեմից
և անգրագե՛տ լրիվ պատերազմի հարցում
ես այն չեմ ընկալում
ընդ-հանրապես
հ.գ. երբ մի ռումբ է պայթում որեւէ տեղ
ես փակում եմ ականջներս
այ այսպես պինդ
bottom of page